اطلاعيه پايانی کنفرانس سازمان
اطلاعيه پايانی کنفرانس سازمان سوسياليستهای کارگری افغانستان
کنفرانس سالانهء سازمان سوسياليستهای کارگری افغانستان به تاريخ 10 و 11 جنوری مطابق 21 و 22 جدی 1387 ، با شرکت أکثريت أعضاءهیأت رهبری این سازمان در يکی از کشورهای اروپایی برگزار شد. کنفرانس پس از پخش سرود انترناسيونال و يک دقيقه سکوت به ياد جانباخته گان راه آزادی و سوسياليسم رسمأ شروع به کار کرد. پس از إنتخاب هيأت رئيسهء کنفرانس، رفيق بصير زيار تحت عنوان "بررسی وضعيت سازمان، ضعفها، دستاوردها و أولويتهای ما در شرايط حاضر" سخنرانی نمود. پس از سخنرانی رفيق بصير زيار کنفرانس وارد بحث پيرامون مباحث مندرج در اجندا که شامل رؤوس زير بود، شد:
متن کامل اعلامېه
کوچيها بايد اسکان يابند
امسال همچون سال قبل ولسوالی بهسود ولايت وردک صحنه ای درگيريهای خونين ميان اهالی اين ولسوالی و قبائل مسلح کوچی شد. اين درگيری که به کشته شدن چندين تن و بيجا شدن چند هزار اهالی بيدفاع بهسود منجر گرديد، يکبار ديگر به تشديد احساسات ناسيوناليسم قومی دامن زده است. تظاهرات هزاره های کابل، تظاهرات در مزارشريف و مشهد و استقبال از اعتصاب غذائی شيخ محقق خائن و مرتجع از نمونه های برجسته آنست. اين حادثه و وقايع مشابه به تقويت و تشديد ناسيوناليسم قومی در ميان هردو مليت کمک مينمايد.
کوچيها ساليان سال با هجوم به چراگاها و کشتزارهای مناطق هزاره جات با مخالفت باشندگان آن مواجه بوده و تقريبا در هر منازعه ای حمايت دولتهای وقت را با خود داشته اند. تضعيف دولت مرکزی و بروز جنگ چندين ساله و بميان آمدن اداره های محلی در سه دهه اخير مانع از تردد کوچيها در نواحی مختلف کشور از جمله مناطق مرکزی گرديد. حاکميت سياه طالبان و تقويت نفوذ شوؤنيستهای پشتون در رژيم فعلی بارديگر باشندگان غيرپشتون بويژه باشندگان نواحی هزاره جات را به مشکل کوچيها مواجه نموده است.
کوچيها خود يک گروه اجتماعی محروم اند ومحروميت آنها قبل از همه محصول نداشتن محل ثابت بودباش و زندگی بدوی آنهاست. نه تنها ميزان بيسوادی در ميان قبائل کوچی نهايت بالاست، بلکه خانواده های کوچی اغلب از دسترسی به امکانات اوليه بهداشتی، درمانی و آموزشی محروم اند. باديه نشينی ضمن اينکه دليل اصلی عقبمانده گی آنهاست، زمينه را برای سؤاستفاده گروه های سياسی طبقات حاکم از آنان فراهم نموده است
با سيما و هويت خود ظاهر شده و دلبری كنيد
تهيه و انتشار فیلم فتنه و همچنين تجديد چاپ كاريكاتورهای محمد پيامبر اسلام بهانه ای شد تا يكبار ديگر نیروهای راست و ارتجاعی از جمله اسلام سياسی در سراسر دنيا شمشير بدست و سينه زنان عربده بكشند و فتوای جهاد علیه بشریت آزاديخواه را صادر كنند. اينبار اما ارتجاع اسلامی در سطوح و اشكال متنوع، آنهم تحت عنوان حرمت به مردم مسلمان، از همدلی و همراهی ارتجاع امیرياليستی از يكجانب و همنوائی "چپ" پوپوليست، شرقی و "ضدامپرياليست" از جانب ديگر برخودار بود. در افغانستان اما ارتجاع اسلامی چه در هيكل و شمايل هيئت حاكمه و چه در قد و قيافه اپوزيسيون سهم اش در اعلام جهاد علیه نقد مذهب و آزادی بیان و سکولاریسم را با براه انداختن تحصن و به پا كردن چادر در پارك زرنگار شهر كابل بنمايش گذاشت. اسلام سياسی در همكاری و همراهی چهره هائی از چپ خلقی خواست با براه انداختن اين نمايش مضحك مظلوم نمائی كند. چپ مفلوك كه گويا به نيابت از مردم و روشنفكران افغانستان، مخصوصآ شهروندان شهر كابل، در اين سناريو و مضحكه سهم گرفته بود و در عمل عمله چهره ماليخوليا و مفلوكتر از خودش شده بود، در سيمای سخنگوی كمپين"اعاده حرمت مردم مسلمان" خواست تا به جهانيان اعلام بدارد كه "به آنها و ارزشهای دينی شان بی حرمتی شده است". این حضرات با ادعای كاذب نمایندگی مردم و "احساسات جریحه دار شده شان" در ضمن خرسواری دادن مجانی به اسلام سياسی، فقر فهم و عدم درك و درايت خودشان را به جامعه برملا ساختند. در حالی كه اسلام سياسی و ارتجاع حاكم در جهت تحكيم موقعيت و مواضع اش از اين ماجرا كسب امتياز نموده و سود سياسی برد
مصالحه پاکستان با طالبان
مصالحه اخير دولت پاکستان با طالبان" پاکستانی"، دولت اسلامی و پوشالی افغانستان را نگران نموده است. اعتراض دولت پوشالی نه بر نفس مصالحه با مرتجعين طالب، مسئله ايکه از دوسال بدينسو به يکی از اساسی ترين سياستهای دولت تبديل شده است، بلکه بر پيشی گرفتن پاکستان درين سياست و ترس از گسترش ناآرميهای بيشتر وحفظ موجوديت خود در شکل و شمائل کنونی است. درين شکی نيست که آتش بس طالبان پاکستانی با دولت اسلام آباد اولا جناحهای افغانی و پاکستانی طالب از همسوئی بيشتر برخوردار ميگردند و ثانيا طالبان فرصت مييابند تا نبرد شان را بر عليه دولت و حاميان آن در افغانستان شدت ببخشند.
In a reckless and criminal attempt to suppress the growing insurgency in Afghanistan, President Bush has secretly authorised the use of US Special Forces against targets inside the border areas of Pakistan. The first publicly acknowledged operation took place on September 3 when helicopter-borne soldiers landed at a village in South Waziristan, attacked three compounds and slaughtered at least 20 peop
In one of the worst atrocities of the US-led occupation of Afghanistan, as many as 90 civilians were massacred by an American air strike last Friday in the western province of Herat. At least 60 of those killed were children under the age of 15, according to Afghan government and military sources.